Dla sympatyków Aguias wyjątkową datą jest 1 grudnia 1954 r. - wtedy oddano do użytku pierwsze Estadio da Luz. Było ono świadkiem choćby finału klubowego Pucharu Europy Celtic Glasgow - Inter Mediolan w 1967 r. czy finału Pucharu Zdobywców Pucharów w 1992 r. Werder Brema - AS Monaco. Dla kibiców Benfiki najważniejsze jest jednak to, że stare Estadio da Luz, które faktycznie nosiło nazwę Estadio do Sport Lisboa e Benfica, stało się, miejscem największych sukcesów „Orłów". Decyzja o budowie potężnego obiektu zapadła w styczniu 1947 r., budowa rozpoczęła się jednak w czerwcu 1953 r. - zainicjował ją prezydent klubu Joaąuim Ferreira Bogalho. Cały czas zbierano pieniądze od sympatyków Benfiki - budowa sporo kosztowała. Pierwszy mecz, połączony z fetą, został rozegrany już 1 grudnia 1954 r. - FC Porto zepsuło jednak uroczystość, wygrywając z Benfiką 3:1. A już w następnym tygodniu „Orły" przetestowały nową murawę jeszcze dwukrotnie - wygrały 7:2 z lokalnym rywalem Belenenses i przegrały 0:2 wielkim Realem Madryt. Gratulacje z okazji otwarcia Estćdio do Sport Lisboa e Benfica przysłał dyktator Antonio Salazar. Cztery lata później zaczęło działać sztuczne oświetlenie. Początkowo stadion mógł pomieścić 50 tys. widzów. Dobudowana w 1960 r. konstrukcja z tzw. trzecim ringiem powiększyła pojemność obiektu do 80 tys. Ale i to było za mało, w 1985 r. powiększono bowiem pojemność do 120 tys., co uczyniło Estadio do Sport Lisboa e Benfica największym stadionem w Europie i trzecim na świecie. Kiedy padł rekord frekwencji? Oczywiście podczas najbardziej prestiżowego meczu z FC Porto, w 16. kolejce sezonu 1986/87. 15 stycznia 1987 r. aż 135 tys. widzów oglądało hat-trick Rui Aguasa i wygraną Benfiki 3:1! Zaś w 1991 r. finał juniorskich mistrzostw świata Brazylia - Portugalia oglądało 127 tys. ludzi. Ostatniego gola w zwycięskim mecz z Santa Clara zdobył Simao Sabrosa. W 2002 r. rozpoczęto demontaż obiektu i budowę nowego Da Luz.

Od samego początku istnienia Benfica była klubem niezbyt zamożnym, w przeciwieństwie choćby do Sportingu nie miała swojego boiska. Dopiero w 1908 r., po fuzji ze Sport Club Benfica, uzyskała dostęp do własnego placu do gry. Pierwszym obiektem było Campo de Feiteira. Boisko to sąsiadowało z Igreja de Benfica (Kościołem Benfica), a inauguracja nastąpiła w lipcu 1907 r. Przez trzy kolejne tygodnie odbywały się zawody lekkoatletyczne, kolarskie i piłkarskie. Cztery lata później - z powodów finansowych klub zrezygnował z wynajmowania tego obiektu i przez kolejny rok znów nie miał gdzie się podziać. Wszystkie cztery mecze w roli gospodarza w mistrzostwach Lizbony Benfica rozegrała na czterech innych boiskach. W październiku 1913 r. Benfica przeniosła się na Campo de Sete Rios. Debiut był wyjątkowo udany - zakończył się bowiem zwycięstwem 4:0 nad lokalnym rywalem, czyli Sportingiem. Od 1917 r. przez osiem lat domem Benfiki było Campo de Benfica. I znów pierwszy mecz zakończył się zwycięstwem nad Sportingiem - tym razem 1:0 po golu Artura Jose Pereiry. W 1925 r. teren został jednak sprzedany i Benfica przeniosła się na Campo das Amoreiras. Ten obiekt był uważany za jeden z najnowocześniejszych na Półwyspie Iberyjskim mógł pomieścić 15 tys. widzów. Kolejny był jeszcze większy - gromadził aż 20 tys. kibiców. Właśnie tylu sympatyków Benfiki przyszło 5 października 1941 na Campo Grandę i oklaskiwało wygraną nad Sportingiem 3:2. Mimo że 14 lat później klub przeniósł się na nowoczesne Da Luz, to aż do 1971 r. Campo Grandę służyło lekkoatletom i koszykarzom.

Informacje pochodzą z serwisu http://sl-benfica.pl - najlepszy polski serwis o klubie Benfica.